براى مردم ثواب او بر مردم خواهد بود . و هركه عملى از براى خدا بكند ثواب او بر خداست « 1 » . و نيز آن حضرت در تفسير آيهء « فَمَنْ كانَ يَرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صالِحاً وَ لا يُشْرِكْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ أَحَداً » « 2 » - « 3 » فرمودند كه : مردى عملى مىكند كه آن عمل ثواب مىدارد امّا آن مرد « 4 » در آن عمل طلب رضاى خدا نمىكند بلكه قصدش آن است كه مردم مدح او را بكنند و مىخواهد كه در مجالسْ آن عمل مذكور شود . و شرك در عبادت در آيهء مذكوره اين معنا دارد . بعد از آن فرمودند : هيچ بنده‌اى نيست كه عملى را پنهانى بكند مگر آنكه بعد از ( مدّتى كه بگذرد خداى عزّ وجلّ خوبى او را ظاهر مىسازد . و هيچ بنده‌اى نيست كه عمل بدى را پنهانى بجاى آورد مگر آنكه بعد از ) « 5 » مدّتى بدى او را ظاهر مىگرداند « 6 » . و نيز آن حضرت فرمودند كه « 7 » : چرا احدى از شما عمل خوب را ظاهر مىسازد و عمل بد را پنهان مىكند و بازگشتى به خود نمىكند كه بداند اين چنين كارى فايده ندارد و حال آنكه خداى عزّ وجلّ فرموده : « بَلِ الْإِنْسانُ عَلى نَفْسِهِ بَصِيرَةٌ » « 8 » يعنى بلكه آدمى بر نفسِ خود صاحب بصيرت است و بر عملهاى خود بيناست . بعد از آن فرمودند : به درستى كه هرگاه باطن آدمى خوب باشد ظاهرش تقويت مىيابد « 9 » .

--> ( 1 ) . الكافي 2 : 293 ح 3 . و با كمى تفاوت در علل الشرائع 2 : 560 ح 4 . ( 2 ) . كهف : 110 . ( 3 ) . ترجمهء آيه در a s البته در غير مكان خودش اين گونه بيامده است : « يعنى هركه اميدوارى به شرف ملاقات خداى عزّ وجلّ در قيامت داشته باشد بايد كه عمل صالح بكند و كسى را در عبادتْ شريك خدا نسازد » . ( 4 ) . مرد / a مردى كه . ( 5 ) . ميان پرانتز از a افتاده است . ( 6 ) . الكافي 2 : 293 ح 4 . و برخى از آن در منية المريد : 318 . ( 7 ) . a s - كه . ( 8 ) . قيامت : 14 . ( 9 ) . الكافي 2 : 295 ح 11 . أمالي المفيد : 214 ح 6 . مجمع البيان 10 : 195 . مشكاة الأنوار : 553 .